Mijn liefde voor honden
🐾 Mijn liefde voor honden
Van jongs af aan heb ik een bijzondere band met honden. Je zou bijna kunnen zeggen dat we ons van nature tot elkaar aangetrokken voelen.
Bij ons thuis was er altijd een hond. Onze hond Passcha is maar liefst zeventien jaar bij ons geweest en ik was echt dol op hem. Als we bij mijn oma gingen logeren en Passcha niet mee kon, wilde ik alleen mee als ik een foto van hem bij me had. 😅
Later hebben we ook nog andere honden gehad.
Vroeger kwam ik regelmatig bij verschillende kennissen van mijn ouders, waar allerlei honden rondliepen: groot, klein, rustig en soms wat uitdagender. Zelfs grote Rottweilers die ooit hun eigen baas hadden aangevallen, maakten mij niet bang. Voor mij waren het gewoon honden en vrienden.
Bij afgetrainde Dobermanns en Pitbulls was ik wel voorzichtiger. Honden die bewust zijn afgericht om mensen van een erf te houden, of honden die door hun eigenaar vals zijn gemaakt, voelen voor mij anders. Ik geloof namelijk niet dat een hond van nature vals is.
Ook als kind voelde ik honden vaak goed aan. Zo heb ik ooit een felle herder rustig terug naar zijn terrein gebracht. Niet door hem te overheersen of bang voor hem te zijn, maar door zelf rustig te blijven en aan te voelen wat er nodig was.
Toen ik vijftien was, betrok mijn vader mij er soms bij als er een hond in zijn praktijk kwam. Mijn vader was ontzettend goed met mensen en paarden, maar bij honden leek ik soms nét iets sneller aan te voelen wat er speelde. Ik behandelde ze dan in de wachtkamer; de behandelkamer mochten ze niet in.
En hoe bijzonder is het dan dat mijn eerste betalende cliënt uiteindelijk een hondje was? 🐶
Bij het magnetiseren werk ik vanuit aandacht, rust en verbinding. Je hoeft het niet te geloven, dat doet een hond ook niet. Belangrijker is dat cliënt en magnetiseur elkaar toelaten en vertrouwen.
Zo aaide ik eens een hond en voelde ik dat er iets niet klopte. Ik voelde pijn aan mijn rechterbeen en zei: “Hij heeft last van zijn rechter achterpoot.” Dat bleek inderdaad te kloppen.
Daarna behandelde ik de hond in zijn geheel. Na één of twee behandelingen was de hond weer in balans.
Het gaat bovendien niet altijd om iets lichamelijks. Soms valt mij spanning of onrust op, of lijkt een hond behoefte te hebben aan meer rust, duidelijkheid of een eigen plek binnen het gezin. Ook zulke indrukken bespreek ik als mogelijke observaties, niet als vaststaande conclusies.
Tegenwoordig behandel ik dieren bij mensen thuis of op hun eigen locatie. Juist bij honden vind ik de omgeving belangrijk. Mensen kunnen vertellen wat er aan de hand is, maar een hond vertelt zijn verhaal op een andere manier.
Je moet er even mee zijn. Kijken, voelen, observeren en vooral luisteren zonder woorden.
En wanneer een hond pijn lijkt te hebben, ziek is of ander opvallend gedrag vertoont, is het belangrijk om eerst een dierenarts te raadplegen.
Want om een hond echt te begrijpen, moet je soms niet alleen naar de hond kijken… maar vooral voelen wat hij je vertelt. 🐾